Je bent blind als je een schoenenwinkel voor appotheek aanziet

Hoi! Hier ben ik weer met een kersverse blog.

Zoals ik jullie in mijn eerste blog al vertelde, wil ik jullie een beetje meenemen door mijn dagelijks leven en de situaties waarin ik – wonderbaarlijk genoeg – steeds weer terechtkom.

Dit verhaal speelt zich ergens af in 2025. De exacte datum weet ik niet meer, maar de gebeurtenis zelf ben ik zeker niet vergeten.

Ik was samen met mijn mama op stap. En hier botsen we meteen op een klein taal verschilletje tussen België en Nederland. Waar jullie waarschijnlijk zeggen: 'Ik was op stap met mijn moeder,' zeggen wij in België toch nog vaak gewoon 'mama'.

Maar goed, ik dwaal af.

We gingen boodschappen doen. Op de planning stonden onder andere een schoenenwinkel – want ik had nieuwe laarsjes nodig – en de apotheek voor mijn migrainemedicatie.

Belangrijk detail: die twee winkels liggen pal naast elkaar.

In mijn hoofd stond het dus vast dat we eerst naar de apotheek zouden gaan en daarna pas naar de schoenenwinkel. Alleen… mijn mama had blijkbaar een ander plan.

Al pratend en lachend liepen we een winkel binnen. Wie mij een beetje leert kennen, zal al snel ontdekken dat ik een verstrooide professor ben. Een chaoot van de bovenste plank. Ik was dus totaal niet bezig met de vraag welke winkel we eigenlijk binnenliepen.

Vol overtuiging stapte ik naar voren en vroeg:

"Hebben jullie Excedryn?"

Voor wie het niet kent: Excedryn is de medicatie die ik neem tegen migraine.

En toen…

werd het stil.

Heel stil.

Tot mijn mama ineens in een onbedaarlijke lach uitbarstte.

"Charlotte... we zijn in de schoenenwinkel." "Nog niet in de apotheek."

Mijn mama kwam niet meer bij van het lachen. De verkoopster keek eerst naar haar, daarna naar mij en vervolgens weer terug naar mijn mama. Je zag haar gewoon twijfelen: Mag ik nu meelachen of toch maar beter niet? Uiteindelijk hield ze zich wijselijk stil.

Ik daarentegen voelde mijn gezicht veranderen in een tomaat. Ik kreeg het bloedheet en wist met mijn schaamte geen blijf. Op dat moment had ik eigenlijk maar één gedachte: ik wil hier zo snel mogelijk weg... en eigenlijk nooit meer buiten komen.

Als de grond zich op dat moment had geopend, was ik zonder enige twijfel meteen verdwenen. Helaas voor mij bleef die netjes gesloten en moest ik de schoenenwinkel gewoon weer uit wandelen alsof er niets gebeurd was.

Ik snapte op dat moment echt wel waarom mijn mama zo hard moest lachen. Dat meen ik oprecht. Maar door mijn schaamte kon ik mijn boosheid maar moeilijk verbergen. Ik kon er met mijn hoofd gewoon niet bij dat zij daar stond met de slappe lach, terwijl ik niet wist waar ik moest kijken.

Achteraf begrijp ik haar natuurlijk helemaal. Sterker nog: ondertussen kan ik er zelf ook hartelijk om lachen. Maar telkens wanneer ik nu in de apotheek om Excedryn vraag, flitst deze gebeurtenis weer even door mijn hoofd.

En stiekem ben ik wel benieuwd...

Heb jij ooit ook zo'n heerlijk gênant moment meegemaakt waar je achteraf alleen maar om kon lachen?