Een heel zacht huidje

Soms krijgt een dag een totaal andere invulling dan verwacht en een gewone pot NIVEA ineens een heel andere betekenis. 

Wat was het geval

We waren in het kleine kerkje in Oud-Zuilen om mijn vriendin Machteld te herdenken een hele tijd eerder hadden we daar haar rouwdienst gehad. Het is een mooi, knus kerkje. Sfeervol ook. Alleen niet toegankelijk voor rolstoelgebruikers. Een paar dagen voor de rouwdienst hadden een paar handige mensen uit onze scoutingclub van vroeger, die nu weer bij elkaar komen als rimpels, een tijdelijke oplossing gemaakt. Zo konden we toch naar binnen. Dat was fijn, maar ook verdrietig. Want Machteld zelf was er natuurlijk niet meer bij. Haar moeder, Lenie, vond het niet normaal dat het kerkje niet toegankelijk was. Zij had zich haar hele leven ingezet voor aanpassingen en inclusie rondom Machteld. Dus besloot ze dat er een echte, vaste oplossing moest komen.

Die kwam er.

En dus werd de nieuwe toegankelijke oprit feestelijk geopend. Er waren ballonnen, want Machteld was dol op ballonnen. Ik mocht als eerste met mijn rolstoel over de plank rijden. Feestelijk en verdrietig tegelijk. Want eigenlijk had Machteld in haar rolstoel natuurlijk zelf moeten kunnen. Daarna dronken we champagne en hieven het glas op Machteld en de toegankelijke oprit. En toen ging mijn telefoon.

Mijn huisarts.

Ik had bloed geprikt omdat ik me al een tijdje niet zo lekker voelde. Ik had al eens bloedarmoede en dacht: laat ik het toch maar even checken. Misse boel dus. Mijn huisarts riep: “Evelien, je moet nu naar het ziekenhuis.”En zo gingen we van champagne naar spoedeisende hulp. Mijn bloedwaarden waren weer veel te laag. Ik moest blijven en kreeg bloed, ijzer en allerlei onderzoeken. De champagne was geen probleem. Maar de overgang was wel bijzonder: eerst proosten op toegankelijkheid en even later met spoed naar het ziekenhuis.

Eerst de avonddienst

Omdat ik afhankelijk ben van hulp voor ADL, heb ik in het ziekenhuis ook hulp nodig bij het naar bed gaan. De avonddienst hielp mij in bed.De verpleegkundige zag dat mijn huid nogal droog was en vroeg of ik misschien met NIVEA ingesmeerd wilde worden. Dat wilde ik wel. Thuis gebeurt dat niet zo vaak, omdat de mensen die mij helpen daar simpelweg niet altijd tijd voor hebben. En insmeren is misschien toch iets intiems, Een andere manier van aanraken: bewust en met aandacht. Dichterbij en voor sommige zorgverleners misschien wat ongemakkelijk. Maar zij bood het aan en dat was fijn. Een klein verwen momentje in een vervelende nare situatie. Ze pakte de pot NIVEA en smeerde mij in. Daarna stond de pot naast mijn ziekenhuisbed op mijn nachtkastje.

Even draaien

Midden in de nacht kreeg ik last van mijn heupen. Ik wilde anders liggen en drukte op de bel. De nachtdienst kwam. Ik legde uit dat ik graag gedraaid wilde worden. Zelf kan ik dat niet. Hij hielp me draaien. Daarna vroeg hij of ik kussens achter mijn rug wilde. “Nee hoor,” zei ik. “Dat hoeft niet. " Ik wilde alleen even draaien.”

Maar hij pakte toch drie kussens. Voor ik het wist, lagen mijn armen, benen en heupen precies zoals hij gewend was. Ik lag in een soort foetushouding tussen de kussens. En weg was hij. Daar lag ik. Beduusd keek ik naar die pot NIVEA op mijn nachtkastje. En dacht NIVEA… dat stond toch ergens voor? Oh ja: Niet Invullen Voor Een Ander. Dat kwartje was bij hem duidelijk niet gevallen.

Mijn lichaam is niet standaard

De medewerker was aardig. Waarschijnlijk deed hij gewoon wat hij geleerd had. Maar dat vroeg ik niet, Ik wilde alleen gedraaid worden. Niet op een bepaalde manier neergelegd worden. Geen drie kussens. Geen houding die iemand anders voor mij bedacht had. Als je afhankelijk bent van hulp zijn andere mensen altijd bezig met jouw lichaam. Ze helpen je met wassen, aankleden, verplaatsen, draaien en soms met insmeren. Maar het is van jou en juist daarom is het belangrijk dat je zelf bepaalt.

De pot blijft

De volgende dag mocht ik gelukkig weer naar huis. Mijn moeder Paula kwam op bezoek en pakte per ongeluk de grote pot NIVEA in, toen ze mijn tas inpakte. En zo kwam hij mee naar huis. Nu staat hij op mijn nachtkastje. Soms wordt de crème op mijn verzoek gebruikt. En heel eerlijk: soms gebeurt dat ook zonder dat ik erom vraag. Stiekem vind ik dat wel fijn, want dat betekent dat iemand extra aandacht aan mij wil besteden. En net iets langer de tijd neemt. 

Maar om bij mij alvast kleding aan te doen terwijl ik nog niet de tijd heb gekregen om mijn ochtendritueel van vandaag te delen, dan denk ik:” Hé, Niet Invullen Voor Een Ander! Helaas zeg ik dat dan niet vaak genoeg hardop. Dus als deze pot leeg is? Misschien moet ik dan maar een nieuwe kopen. Voor mezelf én voor de mensen die mij helpen. Als reminder.
En ondertussen heb ik natuurlijk wel een heel zacht huidje!