Wat word je toch slim van Scouters

Door omstandigheden delen Ruben en ik nog wel een leven, maar voor nu geen huis meer. Dat is inmiddels al een aantal weken zo. Veel van zijn spullen staan hier natuurlijk nog wel. Zo kocht hij laatst in een opwelling een oude spiegelreflexcamera. Het ding lag al een tijdje boven op de kast, ongebruikt stof te happen.

Jammer, want met Ruben was ook meteen mijn huis-kok verdwenen. Dus zat ik laatst bij een vriend aan de stamppot andijvie. Hij vertelde dat hij die avond met zijn fotoclub op pad ging in het Museumkwartier. Een club met een K: een landelijke organisatie van 55-plussers die elkaar niet kennen, maar voor elkaar leuke activiteiten verzinnen. Leuk, dacht ik. Ik ga mee! Camera van de kast, tas erbij en klaar.

Nou ja, bijna dan.

Want één probleem: ik kan die spiegelreflexcamera niet goed vasthouden én tegelijkertijd de ontspanknop indrukken. Een statief zou dus handig zijn. Maar ja, waar haal je dat zo snel vandaan? Online bestellen was te laat en een geschikt statief had ik zo snel niet gevonden.

Balen.

Maar tegenwoordig zeggen ze: AI weet alles. Dus vroeg ik mijn vriendje ChatGPT om raad. Bij gebrek aan een statief, zo leerde ik, bestaan er speciale fototassen of positioneringszakken waarin je een camera stevig in de juiste positie kunt leggen. En als je zo’n zak niet hebt, zou je zelfs een zak rijst van vier kilo kunnen gebruiken.

Ja hoor.

Ik zag mezelf al door Utrecht rijden met vier kilo rijst op mijn schoot en daarboven op de camera van iemand anders.

Dat ging hem niet worden. Het moest anders kunnen. Peinzend staarde ik uit mijn slaapkamerraam. En toen viel mijn oog op iets wat al een tijdje ongebruikt in mijn kamer lag: positioneringskussens die de Vegro me onlangs had aangesmeerd. Ze zijn eigenlijk bedoeld om mijn lichaam in bed beter te positioneren. Alleen vind ik ze in bed nogal vervelend.

Maar hé… misschien waren ze toch nog ergens goed voor!

Ik propte de kussens met enige moeite in mijn tas en probeerde thuis eerst uit of de camera er stevig op kon liggen. Het werkte! Dolblij scheurde ik vervolgens naar de stad. Wat word je toch slim van Scouters, dacht ik.

Maar toen kwam ik erachter dat slim zijn één ding is en goed voorbereid zijn iets anders.

Ik wilde foto's maken van een schilderachtig stukje Utrecht: oude huisjes, mooie gevels, de grachten en natuurlijk die karakteristieke fietsen die overal tegen de huizen staan. Ik wilde de camera tevoorschijn, halen en hem op mijn zorgvuldig meegenomen positioneringskussen zetten om een mooie foto te maken. En toen bleek dat ik de camera thuis weliswaar goed had gepositioneerd… Maar dat ik hem thuis had laten staan. Daar zat ik dan. Met mijn positioneringskussen, zonder camera. Een perfecte oplossing voor een probleem dat ik op dat moment niet meer had. Volgende keer dus eerst de camera meenemen. En die zogenaamde statief Misschien kan ik die toch weer eens in bed proberen